نام تو که می آید

                       پیچک های سبز

                                             بر اندیشه ام می پیچند

و باران نرم نرم می بارد

                               بر سبزه های خیال

                                                      ومن

                                                         سرمست از یک نجابت سبز

نام تو که می آید

                       می شود بهار را زمزمه کرد

                                                           وآفتاب را تکرار کرد

 نام تو که می آید

من بارانی می شوم

خیس از نم یاد تو ...

(مانده ام در صدف حوصله تا برگردد

                                           آنکه از ماست سرانجام به ما برگردد...

عشق دریای عمیقی است بگویید به دل

                                           یا شود غرق دراین بحر ویا برگردد)./.

محمٌدرضا(۲۲/۱۲/۷۷)

                                         

مریدی از استادش پرسید:چه طورمی توانم در زندگیم بهترین شیوه  عمل کردن را بشناسم؟

استاد از مریدش خواست میزی بسازد.وقتی ساخت میز رو به پایان بود و تنها لازم بود میخ های رویه ی میز را بکوبند،استاد به مرید نزدیک شد.

مرید داشت با سه ضربه ی دقیق،میخ ها را در جای خود می کوبید.اما با یکی از میخ ها مشکل داشت،و مجبور شد یک بار دیگر بر آن بکوبد.چهارمین ضربه میخ را در چوب فرو برد ولی چوب زخمی شد.

استاد گفت:دست تو با کوبیدن سه ضربه آشناست.هنگامیکه عملی به عادت تبدیل می شود،معنای خود را از دست می دهد و ممکن است به آسیبی منجر شود.

هر عملی عمل توست و تنها یک راز وجود دارد:

  هرگز مگذار عادتی بر حرکتهای تو حاکم شود./.

                             ( پائولو کوئلیو )

آه خدایا:

وقتی که دل گرفته و غمدار است،

وقتی همه ی دوستان دشمنند،

وقتی دنیا زندان است و مرگ آزادی،

وقتی سوختن تنها علاجش ساختن است،

وقتی دوست داشتن پایانش شکست و از یادبردن است،

وقتی عمق همه ی نگاهها یک لجنزار متعفن است،

وقتی آسمان بالای سرت، سیاه از دود دلهای گرفته است،

وقتی همه ی حرف ها نیش یک افعی کشنده است،

                       به چه می توان دل خوش کرد؟

نا امیدانه به سوی تو نگاهی دوخته ام تا بار دیگر دستم را بگیری و از این ظلمت خلاصی ام دهی./.